dinsdag 19 juni 2018

Hoe bepaalt een krantenkop het beeld dat jij van een onderwerp hebt?

Hoe bepaalt een krantenkop het beeld dat jij van een onderwerp hebt?

Riza Radio 1, zaterdag 9 juni 2018, 05:56 uur

Hoe gaat een kop van: "zus van koningin Maxima overleden" naar "Getalenteerde jongere zus van Maxima verloor strijd met depressie?" Mediasocioloog Peter Vasterman legt het uit

Mediahypes en twitterstormen

Mediahypes en twitterstormen door Peter Vasterman

Waarom leidt de ene kwestie tot een enorm mediaspektakel en groot maatschappelijk rumoer, en blijven andere, soms veel ernstiger kwesties onderbelicht? Welke rol spelen oude en nieuwe media in het aanzwengelen, onderhouden en versterken van ophef en hypes?

In: Skepter 31.2 – Themanummer over risico’s en risicocommunicatie

De tweede Skepter van jaargang 31 is op 1 juni 2018 verschenen, een themanummer over risico’s en risicocommunicatie dat tot stand is gekomen met prof. dr. Daniëlle Timmermans (VUmc, RIVM) als gasthoofdredacteur. Wat u in dit nummer kunt verwachten, kunt u het beste lezen in de inleiding die op de Skepsis-website staat:  Over risico’s en risicocommunicatie. Voor de complete inhoudsopgave kunt u klikken op onderstaande afbeelding.



zondag 25 februari 2018

From Media Hype to Twitter Storm, News Explosions and Their Impact on Issues, Crises and Public Opinion.

Our new book was published this week: From Media Hype to Twitter Storm, News Explosions and Their Impact on Issues, Crises and Public Opinion. Edited by Peter Vasterman. Amsterdam University Press.  

The word media hype is often used as rhetorical argument to dismiss waves of media attention as overblown, disproportional and exaggerated. But these explosive news waves, as well as - nowadays - the twitter storms, are object of scientific research, because they are an important phenomenon in the public area. Sometimes it is indeed 'much ado about nothing' but in many cases these media storms have play an important role in political issues, scandals and crises. Twitter storms sometimes ruin reputations within hours. Although different concepts are used, such as media hypes, news waves, media storms, information cascades or risk amplification, all the studies in this book refer to the same process in which key events trigger a chain of reactions and interactions, building up huge news waves in the media or rapidly spreading social epidemics in the social media. This book offers the first comprehensive overview of this important topic. It is not only interesting for scholars and students in media and journalism, but also for professionals in PR and communication, crisis communication and reputation management.

The aim of this book is to bring together many of the above-mentioned scholars together in one book. It presents a varied collection of current and new studies, covering different theoretical perspectives and methodologies as well as detailed case studies. With thirty-one authors from eleven different countries, this book has a truly international scope. Chapters are not only about international hypes and online storms, but also about specific national events, crises, and media.

DOWNLOAD THE TABLE OF CONTENT AND THE INTRODUCTION BY PETER VASTERMAN HERE


Contributing authors:

  • Hans Mathias Kepplinger (Germany)
  • Adam Auch (Canada)
  • Marcello Maneri (Italy)
  • Wouter van Atteveldt, Nel Ruigrok, Kasper Welbers, and Carina Jacobi (Netherlands)
  • Stefan Geiß (Germany)
  • Anne Hardy (Belgium)
  • Charlotte Wien (Denmark)
  • Thierry Giasson, Marie-Michèle Sauvageau, and Colette Brin (Quebec, Canada)
  • Gonçalo Pereira Rosa (Portugal)
  • Ik Jae Chung (South-Korea/USA)
  • Pernille Carlsson and Christian Elmelund-Præstekær (Denmark)
  • Audun Beyer and Tine Ustad Figenschou (Norway)
  • Marianne Paimre and Halliki Harro-Loit (Estonia)
  • Annie Waldherr (Germany)
  • Vivian Roese (Germany)
  • Andrea Cerase and Claudia Santoro (Italy)
  • Augustine Pang, Jeremiah Icanh Lim Limsico, Lishan Phong, Bernadette Joy Lopez Lareza, and Sim Yee Low (Singapore)




maandag 20 november 2017

Hoofdstuk 13 Medialogica: kindermishandeling in de media

De sociale constructie van een maatschappelijk probleem

Peter Vasterman
’Verkeerde vragenlijst leidt tot veel onterechte verdenkingen van kindermishandeling’, meldt de Volkskrant begin dit jaar (20 maart 2017). Uit onderzoek is gebleken dat de vragenlijst die artsen verplicht moeten gebruiken om kindermishandeling op te sporen leidt tot een stortvloed aan valse meldingen. Op ruim vijftigduizend ingevulde formulieren bleken er 108 positief (0,2 procent), maar slechts in negen gevallen (0,018 procent) bleek de melding terecht, de overige 99 waren dat niet, in totaal 92 procent van alle meldingen. Bij de positieve meldingen ging het in de meeste gevallen overigens om emotionele verwaarlozing. Omgekeerd werden er ook mishandelde kinderen gemist: 0,01 procent. De vragenlijst voor deze verplichte screening werd nooit wetenschappelijk gevalideerd.

Het nieuws over de screening leverde een paar dagen discussie en controverse op in de media. Zo schreef de Volkskrant (21 maart 2017) in een commentaar dat het absurd is dat artsen in negen van de tien gevallen excuses moeten aanbieden aan de verdachte ouders. En NRC Handelsblad (28 maart 2017) publiceerde een kritisch opiniestuk waarin Ido Weijers, emeritus hoogleraar jeugdbescherming aan de Universiteit Utrecht, van leer trekt tegen de ‘bonte verzameling screenings- en risicotaxatie-instrumenten’ die gebaseerd zijn op groot wantrouwen tegenover de ouders en het streven naar het absoluut uitsluiten van risico’s. Allemaal het gevolg van een aantal schokkende gezinsdrama’s, terwijl intussen de algemene opvoedingssituatie zich in Nederland op een historisch en internationaal ongekend hoog peil bevindt, aldus Wijers.

In haar reactie in NRC (28 maart 2017) kiest Corinne Dettmeijer, Nationaal Rapporteur Mensenhandel en Seksueel Geweld tegen Kinderen, voor een lage drempel: liever ouders onterecht verdenken dan mishandelde kinderen naar huis sturen. ‘Dat is niet per se problematisch: screenen is iets anders dan een diagnose stellen. Een positieve uitslag van een screeningsinstrument betekent alleen dat nader onderzoek gewenst is, en dat is iets anders dan een “verdenking”.’ De ophef over de screening is in de media ook weer snel voorbij. In de maanden daarna volgen allerlei berichten die juist weer de nadruk leggen op de falende aanpak van kindermishandeling, zoals ‘Alarmbel ging, hulp bleef uit’ (Leidsch Dagblad, 12 mei 2017) of ‘Alarm om aanpak geweld’ (Noordhollands Dagblad, 22 mei 2017).

Dit soort berichten passen in de gebruikelijke beeldvorming in de Nederlandse media over kindermishandeling: er is sprake van een omvangrijk en ernstig maatschappelijk probleem – de gevallen die aan het licht komen vormen slechts het topje van de bekende ijsberg – terwijl de samenleving er maar niet in slaagt om, ondanks alle inspanningen, de zaak onder controle te krijgen. Hoe is dit mediabeeld tot stand gekomen in de afgelopen decennia en wat waren de gevolgen voor de definitie en de aanpak van het probleem. Om deze vraag te beantwoorden is het van belang om zowel naar de rol van de bronnen van het nieuws te kijken – vooral de professionals, de onderzoekers, beleidsmakers en hulpverleners – als naar de rol van de media en de manier waarop zij nieuws maken. De beeldvorming is het resultaat van de interactie tussen deze twee sectoren.

zaterdag 18 november 2017

1 op de 4 - Kindermishandeling, een publiek probleem

Jaarboek voor het Tijdschrift voor Sociale Vraagstukken
17 november  2017

1 op de 4 - Kindermishandeling, een publiek probleem
Jaarlijks zijn er in ons land meer dan 118.000 kinderen slachtoffer van kindermishandeling of verwaarlozing. Eén op vier Nederlanders heeft er ooit onder geleden of doet dat nog steeds. De cijfers dalen niet. We staan als samenleving machteloos tegenover een van de meest schadelijke van alle misdaden. Dat heeft veel te maken met onze omgang met dit wicked problem. We beschouwen het al snel als privéprobleem, want met de opvoeding van andermans kinderen bemoei je je niet. We weten ook niet goed wat er aan te doen is en wie dat dan moet doen.

In het nieuwe jaarboek van het Tijdschrift voor Sociale Vraagstukken onderzoeken de meest deskundige experts kindermishandeling als publiek probleem. Hoe kunnen we er wel wat tegen doen? Met bijdragen van Sander van Arum, Hilde Bakker, Jurre van den Berg, Jan van Dam, Lia van Doorn, Sietske Dijkstra, Petri Embregts, Dana Feringa, Rien, Fraanje, Noud Frielink, Malou van Hintum, Mariëtte van den Hoven, Esmah Lahlah, Lilian Linders, Katinka Lünnemann, Hanan Nhass, Marijke Nijboer, Floor Peels, Lobke van Rijn, Jitske van der Sanden, Carlo Schuengel, Chris Sigaloff, Rutger Stafleu, Majone Steketee, Peter Vasterman, Caroline Vink, Jacques Wallage.

maandag 13 november 2017

Keuze voor Engels schaadt de inhoud op de universiteit

NRC  Opinie 13 november 2017

Bedenk dus wat er verloren gaat als de voertaal in de collegezaal Engels wordt

Tussen alle argumenten voor en tegen lesgeven in het Engels blijft één belangrijk aspect onderbelicht. Het overstappen naar Engels heeft namelijk ook grote gevolgen voor de inhoud van de colleges en werkgroepen. Omdat je geen gebruik meer kunt maken van Nederlandse literatuur, dat wil zeggen Nederlandstalige boeken, artikelen, rapporten, kunnen Nederlandse onderwerpen ook niet meer aan bod komen. Want Engelstalige publicaties daarover zijn doorgaans schaars. Tenminste op mijn vakgebied: media en journalistiek.

donderdag 26 oktober 2017

De rol van (sociale) media bij crises en incidenten Casus: pandemie alarm over de Mexicaanse griep

Lezing RIVM 26 oktober 2017

Vandaag staat de rol van de nieuwsmedia en de sociale media centraal in de aanloop naar en tijdens epidemieën, waarbij we de Mexicaanse griep als belangrijkste voorbeeld zullen hanteren.
De nieuwsmedia doen verslag van gebeurtenissen, ze worden vaak als doorgeefluik gezien, of als middel (medium) om het publiek te informeren. Maar de media kennen hun eigen logica, hun eigen wetten en regels om gebeurtenissen in nieuws te vertalen.  Die berichtgeving heeft weer invloed op de maatschappelijke en politieke percepties, op overheidsoptreden en reacties van het publiek (wel of niet vaccineren). Zo ontstaat een typische dynamiek waarbij de media niet alleen verslag doen van gebeurtenissen, maar ook invloed hebben op het verloop van die gebeurtenissen. Als zich een nieuw risico of bedreiging voor de volksgezondheid aandient kan die dynamiek leiden tot een langdurige golf van publiciteit met alle gevolgen van dien voor het overheidsbeleid: er ontstaat een crisis. Niet voor niets vaak mediated crisis genoemd, een door media gemedieerde crisis. Crisis is altijd een constructie

De vraag is: hoe werkt die dynamiek van de media? Welke factoren zorgen ervoor dat een onderwerp hoog scoort bij de media? Dat is de vraag die ik u wil voorleggen: wat zijn de escalerende factoren bij de mediagolf? Maak nu een top vijf van die factoren. Wanneer zullen de media een risico/bedreiging volksgezondheid veel aandacht geven? 
Waarom is dit een belangrijke vraag? Omdat in de meeste gevallen de feitelijke risico’s -de wetenschappelijke risico-inschatting in termen van aantallen overlijdens- en ziektegevallen, of materiële schade- een veel kleinere rol spelen dan we denken. We gaan er allemaal min of meer van uit dat als de media veel aandacht besteden aan een onderwerp dat het belangrijk is, en dat als de media wekenlang uitvoerig berichten over gifkippen dat er dan wel iets ernstigs aan de hand moet zijn. Kijk je naar de werking van de media dan moet je dat natuurlijk betwijfelen. De media hanteren hele andere criteria dan die puur rationele, wetenschappelijke criteria voor de beoordeling van risico’s. De berichtgeving escaleert, maar doorgaans niet omdat er sprake is van een snelle toename van een probleem (uitzonderingsgevallen daargelaten zoals grote rampen). Media volgen niet de feitelijke ontwikkelingen, ze spelen er zelf een rol in en kunnen zo soms zorgen voor escalatie van het probleem. Maar wat bedoelen we met escalatie van het probleem? Niet dat de risico’s ernstiger zijn of dat de problemen voor de volksgezondheid toenemen. We bedoelen dat het probleem groter wordt in de maatschappelijke perceptie, we gaan het probleem als steeds ernstiger zien. Het groeit uit tot een groot maatschappelijk issue waar iedereen zich zorgen over maakt en waar de overheid flink werk van wil of moet maken. (er zijn andere risico’s die veel groter zijn, waar we ons geen zorgen over maken).